Hala

 18 olmayı iple çekerdim, o zamanlarımı hatırlıyorum da.. şu an ki yetişkin hayatımdan daha karmaşıktı bile denebilir, daha çocuk olmanın umursamazlığını çok küçük yaşta yitirmek içinde koca bir sıkıntı bırakıyor insanda, tam göğüsünün ortasında boşlukla sıkıntı arasında bir sıkışıklıka devam ettiriyorsun hayatının kalanını.. o zamanlar memnuniyetsiz, her şeyden şikayet eden, hep mutsuz, negatif insanları gördüğümde arkamı dönüp koşmak isterdim, onlarla bir daha karşılaşamayacak kadar uzağa... büyüyüp yetişkin hayatımda aynı onlar gibi olacağımı hiç tahmin etmezdim. kabul hep biraz bencil, biraz memnuniyetsizdim ama mutlu olduğum sayılı anlar vardır herhalde, yoksa hep mi böyle ağlamaklı bakıyordu gözlerim? uzak geçmiş... hatırlaması gittikçe zorlaşıyor, mutlak mutluluğun var olduğuna inancım çoktu, büyüyünce ne olacaksın deseniz mutlu olucam filan diyebilirdim belki ve işte sonrası biraz hayat, biraz duygusallık gibi şeyler..bir de insanların sizin karşınıza geçip bilmiş bilmiş konuşması yok mu.. kulaklarımı koparıp yeme isteği oluşturuyor, günlük bir limitim var maalesef ki, aşınca dinlemeyi kesiyorum çünkü bir süre sonra kendilerini tekrarlamaya başlıyorlar, ben zaten sürekli kendimi tekrarlayan bir hayata sahibim, burası tek kişilik.. yaşadığımı yaşamadın, benzer yollardan geçsekte herkeste bıraktığı izler farklıdır işte, beni olduğum gibi kabul et ve sorun çözülsün, ya da git ve sorunların son bulsun.. ben de bayılmıyorum olduğum insana, neyse konulardan konulara çok dağıldım kusura bakma, son zamanlarda biraz zorlanıyorum, uyumakta, yemekte, düşünmekte ve ağlamakta.. insani güdülerim bozuldu galiba... ve yarım bırakacağım çünkü bitirecek cümlem yok ve yazmaya devam etsem sabaha kadar yazacağım okuması sıkıcı ve yazması yorucu olacak...