Annelerinin kaderi kız çocuklarına çeyizleridir derler, ve küçük bir çocukken acımasızca yargıladığımız annelerimiz aslında bizi koşulsuz şartsız seven tek insandır bu dünyada.. Çok bilmişlik yapıp üstten üstten konuştuğum zamanlar geliyor bazen aklıma.. Ben olsam yapmazdım, ben olsam durmazdım çeker kapıyı çıkar giderdim, ben olsam susmazdımlar.. Ve aradan uzun bir süre geçti.. Ben olsam susmazdım dediklerimin yerini ben olup da sustuklarım aldı.. Küçücük aklımla ettiğim tüm o laflar kursağıma dizili kaldı, hayat işte kınadığın her şeyi sana bir bir yaşatır, devranın kötü bir özelliğidir bu.. Kalbinin kırılması bir yana, ezilen benliğin, onurun, gururun ve kırdığın kalplerle bir odada istişare yaparken bulursun kendini.. Psikologların o saçma taktiğini bile düşünürsün, artılar ve eksiler.. Ve işte tebrikler anneni en iyi anlayabildiğin o noktadasın..
-
Bok gibi biraz, kırılmış gibi değil de daha çok bunalmış gibi, yıpranmış veya eskimiş gibi. Sonuna gelmiş bitmiş de okey'e dönüyor ...
-
Sevgili 15 yaşım, Tarih tekerrür etmeyecek ve senin gibi biri bir daha yer yüzüne gelmeyecek belki, Belki de senin gibi ... -
Bazen gözlerin görmez, kulakların duymaz Bomboş kalırsın hiçlikte. Yapayanlızlığımın ortasında bile duyduklarım var, Kafayı yemiş...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder